تعریف

عاشق تعریف کردناتم. البته کلا عاشق همه چیزتم. اما این بار از این جنبه میخوام به عشقم بپردازم.

- با بابا بزرگ و مامان بزرگ رفتید پارک دم خونشون. وقتی برگشتین ازت میپرسم کجا رفته بودین. یهو قیافه هیجان زده میگیری به خودت،: اِ ... گُگه... بالا...  (ظاهرا گربه ای دیدین که بالا بوده است.)

- به ماهی خونه مامان بزرگ اینا غذا دادی. چند روز بعد:

مامی... دت... نام نام. (با دست به ماهی غذا دادی)

-گیلاس چینی بابا رو هم که گفته بودم، هنوز یادته. بابا... بالا ...لی لا...! (بابا بالا رفته بود و گیلاس میچید.)

(هر کلمه رو میگی، منتظر تکرار و توضیحات تکمیلی من و احیانا سوال بعدی میشی و بعد ادامه میدی. بابا... بابا کجا رفته بود؟ بالا..  چی کار میکرد؟ لی لا!)

- بابابزرگ همیشه شکم شما رو با شدت و قدرت بابابزرگانه پوخ میکنند.

: سپهر بابا بزرگ چی کار میکنه: 

(لباست رو بالا میاری)، پوووو، دِبِ (سپهر رو پوخ میکند)

(بعد از عمری هیچی نگفتن به بابابزرگ و صدا نکردنشون، امروز تصمیم گرفتی وقتی ازشون یاد میکنی، بهشون بگی عمو!!!! قبلا هم به صورت خفیفی دیده بودم مامان بزرگ رو عمه میدونی)

خاله بازی

دیروز رفتیم اَیا (حیاط) و با شش هفت تا دختر سه تا ده ساله خاله بازی کردی! شما شده بودی دایی شون! :)

سحر امروز که خوابت سبک شده بود، طبق معمول که این جور وقتا یه کلمه ی مهم روز گذشته ات رو به زبون میاری گفتی: آیدا، آب، نون! (ایدا به شما آب و بیسکوییت داده بود.)

واژگان9

ایندا: اینجا (دستت رو میزنی زمین و میگی ایندا، یعنی ظرف مورد نظر رو اینجا بذار. یا بیا اینجا بازی کنیم.)

دیمبا: لیوان 

مامبا: ترکیبی از مامان و بابا! معمولا با حالت شوخی.

گُگه: گربه

مامی: ماهی

دندا: سنجاب

اردکا توی آآآآآبــــن، خیس شده باز پراشون، کواک کواک میکنن، نونّ میریزم براشون.

ماما نه نه، دوب بــــــَ قـــی: مامان جونم صبح بخیر (بــَ بستگی به احساست کشیده تر میشه!)

اوندو: کنترل (کنترل گیرنده دیجیتال خراب شد رفت پی کارش! چون چند وقت بود که وقتی هیجانی میشدی کنترل ها رو میگرفتی دستت باهاشون پرتاب دیسک بازی میکردی!)

ای دی: کتری (همین الان به خاطر خواستن همین ای دی داری گریه میکنی!)

اَلااا قَ: الله اکبر

الاااا: صلوات

الاه: نماز

دبَی: تسبیح 

قووولی قوله: صدای قران خواندن، با صوت!!

دیب: کیف

آت: خاک، کوه، تو راه قم، صحرا و کوه رو نشون میدادی و میگفتی آت.

دنگ: سنگ

آآآلی: خالی، خاموش

آدی: حاجی!

آد آقا: حاج آقا (این دو کلمه ی آخر اسم های ویژه ای هستند که من و بابا باهاشون شما رو صدا میکنیم. به امید حاجی شدنت. و البته با شوخی. نماز میخونی، دستات رو میاری جلو تا من بگم حاج آقا قبول باشه. )

بان قان دی: محمد صادق!

بدو او دو: بدو بدو (دستم رو میگیری و میگی بدوبدو که بدویم، یا بازی هیجان انگیز بکنیم)

لیل (lil) : کلید

مُمبایل: موبایل!

سایه

هر بار که بازی جدیدی میکنیم که مورد استقبالت واقع میشه، علاوه بر اینکه با خوشحالیت واقعا از ته دلم شاد میشم، یه حس خوبی هم بهم میگه آفرین! چه مادر خوبی هستی!! (مادر از خود متشکر خود شیفته!!)

امشب اشاره میکردی به کمد کتابخونه. نمیدونم چی میخواستی. فکر کنم مفاتیح و قران مد نظرت بود که قولِ قولا بخونی.

بغلت کردم ببینم چی میخوای. چشم دوتامون افتاد به چراغ قوه فسقلی ای که مامان جون 9 سال پیش از مکه آورده بودند. (باورم نمیشه 9 سال پیش!!!! چه ساده بیان میشن سال ها و دهه ها و چه ساده تر و سریع تر میگذرن!)

چراغ قوه همون موقع هم خیلی ارزون بوده. و مطمئنم مامان جون اصلا یادشون نیست که همچین وسیله ای هم تو سوغاتی ها بوده. 

ولی همین فسقلی ارزون قیمت تا حالا خیییلی به کار من اومده و امشب هم قسمت شادی شما بود.

چراغ ها رو خاموش کردیم، و سایه بازی کردیم. به حدی ذوق میکردی و برات جذاب بود که من بیشتر سر ذوق اومده بودم و گاهی سر اینکه چرغ دست کدوممون باشه با هم کش مکش داشتیم :دی نمیذاشتی من بازی کنم خب! :( 

سعی کردم فیلم بگیرم از این ذوق دوست داشتنی ات. ولی مانند همه ی فیلم ها و عکس های چند ماه اخیر، سرنوشتی به جز فراموش شدن موضوع فیلم برداری و اولویت پیدا کردن دوربین و نینی نداشت. البته با این تفاوت که اون دقایقی هم که فیلم گرفتم همش سیاهی بود، و گاهی یه نقطه روشن که صورت ماه شما رو روشن میکرد.

حافظه

از قرار حافظه خوبی داری، و دقت بالایی. ماشاالله.

دو ماه قبل  با عموجان عباس آقا رفته بودیم مشهد و اونجا عمو یکبار با لحن مخصوص به خودشون به شما لالایی گفتند.

دو هفته قبل هم رفته بودیم باغ عموجان بزرگه و بابایی رفته بود پشت بام و گیلاس میچید. از اون بالا یک بار شما رو صدا زد و برات توضیح دادم که بابا گیلاس میچینه.

دو روز پیش گفتم عموجان چی کار میکرد؟ کمی فکر کردی، گفتی لالا.

بعد یادت افتاد گفتی بابا. گفتم بابا چی کار میکرد؟ گفتی بااالا. گفتم رفته بود بالا چی کار کنه؟ گفتی لی لا! (lila ،گیلاس)

----

بستنی انبه خورده بودی و لباست زرد شده بود. پنج شش روز بعد وقتی داشتم لباست رو توی ماشین می انداختم لباست رو دیدی. ازت پرسیدم لباست چی شده: گفتی داغ (غذا). بعد یادت افتاد و گفتی باندا. (بستنی)

----

تو پارک دم خونه دو باری دیده بودی که ملت بستنی میخورن. امشب که بعد از دو هفته رفته بودیم، یادت افتاده بود و میگفتی باندا!

----

دیروز خانم عمو اومده بودند افطاری خونمون. با خودش دمپایی آورده بود که بپوشه روی فرش. مدت کمی هم پاش بود. هیچ اشاره ای هم نشد به این قضیه. امروز توی کارت های تصاویر، عکس یه جفت دمپایی سفید رو دیدی که شبیه دمپایی خانم عمو بود. گفتی عمو! و بلافاصله : لی لا! (اسم خانم عمو)

----

صرفه جویی

اهتمام خاصی برای به زبون نیاوردن بعضی کلمات داری. یعنی از یک کلمه برای چند منظور استفاده میکنی و خلاص!

آب: آب، چای

مان: (قبلا گفتم. هر چیزی که بشه مالیده بشه! از صابون و شامپو تا پنیر و ماست و خامه.)

دوغ: هر نوشیدنی غیر از آب و چای. به شیر گاو هم تاکیدا! میگی دوغ.

داغ: غذا، داغ، یخ، تیز، و هر حس ناشناخته متفاوت!

نون: نون، بیسکویت، کباب ماهیتابه ای!!

ایچی: قیچی، چاقو، موچین.

ماما نَ نَ: هر شعری رو از کتاب داداشی برات بخونم، یاد مامان جونم کجایی می افتی و این طور میگی. صبح به خیر گفتنت هم البته از برکات همین شعره.

فعلا همین ها یادمه. 

آشپزباشی

بازی محبوب این روزهایت:

داغ!

 مواد لازم: قابلمه، قاشق، ترجیحا کمی آب، و یه چیزی که بشه انداخت توی آب، میتونه هسته گیلاس، ساقه سبزی، سوپت، برنج، نمک، کاغذهایی که از کتابت پاره کردی، دستمال کاغذی، آلبالو خشکه، کشمش، هیچی! و حتی ماشین هایت باشه.

به این صورته که همه ی این ها را (یکیش رو!) میریزی تو قابلمه. اگه یادت باشه اب هم میخوای که بریزی توش غذات قشنگ جا بیفته. بعد یه قاشق میدی دست من، گاهی یه دونه هم دست بابا. بعد ما رو مجبور میکنی هی همش بزنیم، بعد شما هر چند ثانیه یه بار بگی داااغههه!! و کیف کنی. اصلا کل کیف بازیت به همین داغ بودن صوری قابلمه غذاست :دی

تازگی ها بازی رو گسترش دادیم با خرد کردن و افزودن خیالی گوجی(گوجه)، آمبیلو (آبلیمو)، سیب زمینی ، پیاز و نیز با چشیدن مرتب غذا. 

خوش میگذره :)

عکس

روزهای بسیار شیرینی را میگذرانیم که به ناچار اغلب بدون عکس و فیلم میگذرند.

با هربار میان آمدن دوربین، بساط گریه داریم برای نینی دیدن شما. فیلم های چند ماه گذشته ات حاکی از همین واقعیت هستند. اغلب مشغول شیرین زبانی یا شیرین کاری هستی. به خیال خودم مخفیانه دوربین را میاورم که ماندنی کنم شیرینی این لحظه ها را. تا دوربین رو میبینی، هر چه میکردی و میگفتی یادت میره و فقط یه چیز رو تکرار میکنی: نینی! و به سمت دوربین میای و الخ!!

صبح به خیر

دُب بَ قی!

دو روزه داری دلم رو با صبح به خیر گفتنات میبری عزیزم.

گاهی احساس میکنم دلم گنجایش این همه محبت و عشق رو نداره. 

متفاوت

سر سفره افطار، به موهای مش کرده مهمان الف اشاره میکنی و میگویی مو!

کمی بعدتر، موقع بازی با مهمان ب ، به موهای از شال بیرون ریخته اش اشاره میکنی و میگویی مو!

هر دو را به روی خود و مهمان ها نمیاورم و ترجمه نمیکنم. هر چند مو گفتنت ترجمه نمیخواهد.

کمی بعد تر، در حال بالا رفتن از سر و کول من سعی میکنی موهایم را از زیر روسری بیرون بکشی و باز میگویی مو!

راه سختی داریم. کارمان سخت، سخت است. با این تفاوت ها در خانواده نزدیکمان. 

خدایا به تو پناه می برم.