وبلاگت رو باز میکنم که دو سه جمله ای بنویسم، غرق میشم تو خاطرات نه چندان قدیمی تو.
به خودم میام و میبینم چندین بار گزینه نوشته های قدیمی تر رو زدم و خوندم و خوندم
برمیگردم سر مقاله ای که داشتم میخوندم
دیگه نمیدونم کجا بودم و داشتم چی میخوندم و اصلا این چی داره میگه.
فعلا سپهر شیرین زبون ذهنم رو پر کرده و کامم رو شیرین
پسرکم، میخواهم بدانی که من موفقیت نسبی خودم را در دانشگاه، به خاطر لطف خدا و به برکت تو میدانم.
وقتی تو هنوز نبودی، آنقدرها انگیزه جدی برای درس خواندن نداشتم. اما حالا، که عطر حضور تو را در خانه استشمام میکنم، انگار میخواهم به دنیا ثابت کنم که پسرک من، مانع رشد من نیست، حتی باعث رشد من است. این را از مقایسه نمره های کارشناسی، و نمره های کارشناسی ارشدم میتوان فهمید.
پسرم خدا را شاکرم بابت هدیه ی بزرگ و بی همتایی به نام «تو»
پشت تلفن به بابا:
- بابا چرا منو ول کردی رفتی؟ من اونقدر ناراحت شدم که ناراحت شدم
میپرسم: سپهر به نظرت شام چی درست کنیم؟
میگی: شام درست نکنیم. زنگ بزن بابا بگو شام بگیره!
اینجاست که فرموده اند : «و شاورهم فی الامر» ؟
مامان خدا به ما دوچرخه داده؟
خدا به ما غذا داده؟
.
.
.
من اصلا خدا رو ندیدم تا حالا! کجاست اصلن؟
- مامان! آدم وقتی تنها غذا درست میکنه لذت نمیبره، دوست داره یکی باشه بهش کمک کنه
(در حال هم زدن مایه ی کوکو، و کمک کردن به من.)
من اگر با گوشای خودم همین الان این جمله ها رو از زبون شما نمیشنیدم، شاید باورم نمیشد این ها استنباط شخصی یه پسر 3 ساله باشند.
ماشین تزیینی وسط بلوار رو دیدی و میگی: ماشینه راه نمیره، ترکی یه!
مترو صدا میده، و میگی: قطار صدای انگلیسی داد!
-------
با مامان جون تلفنی صحبت میکنیم. بعد از اتمام صحبت میپرسی:
- مامان کی بود؟
- مامان جون
- چی میگفت؟ میگفت از طرفش منو بوس کنی؟
------
قرار بود فردای اون شب مامان بزرگ بیاد پیشت و من طبق روال یک شنبه های این ترم برم دانشگاه.
میگم: اگه گفتی فردا کی میاد سپهر؟
- (در حالی که جواب رو میدونی، به همراه برق چشم ها) بگو!
- ما...
- بگو
- ماما....
- مامان!
- مامان بُ...
- با شیطنت و در حال کنترل خنده: مامان بزی!
--------
